With no more angry words to say
Can come alive
Get into a car and drive
To the other side”
(Steppin’ Out, Joe Jackson)
Промени се себе и ќе го промениш светот.
Ова сигурно не сум го смислил јас, но фантастично го опишува моето животно искуство.
Човек може лесно да се предаде на духовна корупција, да верува во судбина, господ, или криминалец на чело на држава. Може онака шеретски да се натера да мисли дека е незаинтересиран, да фати сеир под нечија сенка и да прогласи дека се му е јасно во животот. Видов апликација со која човек добива инстант статура на урбан револуционер и неверојатна моќ да напише слобода преку небото со Times New Roman фонт и тоа болдирано.
А секој ден е се покомплексно и потруло во државата Данска.
Секој ебен ден се будам околу 9 часот наутро со ортома и се поголем камен околу вратот и секој ебен ден ми треба се поголема сила да ги одмотам и фрлам што подалеку од себе. Од каде ли доаѓа таа заумна сила околу 10:15 часот, кога оптимистот во мене триумфира врз тескобата на таканаречената реалност и ме втурнува во денот како напален пастув?
Директен резултат на прифаќањето на феноменот наречен ПРОМЕНА, драги гледачи:
1. Го оставам позади малиот мрзелив плачко, полн со презир и одбивност кон сенешто.
2. Ги собирам на купче омразата, корумпираноста, криминалецот на власт, сеирџијата, куропушачот, урбаниот револуционер и оној прекрасен фонт со кој е напишан зборот слобода на небото и ги гушкам…ги гушкам, ги гушкам силно - малце да се сплескаат и потоа ги турам во ранец и по џепови.
3. Излегувам во град, па сум музичар, другар, татко, љубовник, конструктивен соработник, надуван дебил, културолошки инжинер и свашта да бидам искрен.
4. Докај 15:45 часот толку пати сум се променил, да веќе и не сум сигурен баш кој сум. Единствено нешто во што сум сигурен е ДЕКА МИ Е ДОБРО. Дека сум СРЕЌЕН. Дека супер си поминувам во животот. Дека не би се менувал со никого. И сетоа тоа заради добрата воља кон промените во денот, но и промените воопшто.
Знам, ова делува како некоја чудна/чудесна ЦЕНТАРСКА РЕТОРИКА.
Но што да правам кога е банално да се прави албум кој уште еднаш ќе ви раскаже за срањата што ги знаете и од кои сте дел секој ебен ден.
Што можам јас кога едноставно не е фора (никад нема да биде) и пре-лесно е, да се поентира на грижа за правата на класите, животните, цвеќињата или недај боже човековите права. Фора е да тргнеш од себе, да работиш на себе секој секунд и да се менуваш во миг, со јасна мисла за конструктивност и отфрлање на менталната полуција.
И ова не е мој албум. Не е ни наш албум (на бендот). Ова е албум на сите луѓе кои ме/не научиле да ја крепиме оваа реторика, да ги синтетизираме нивните достигнувања во едно ново, наречено #ExYou. Но пред се, ова е ВАШ албум. Ваш да го слушате, да го уживате, да го ползувате. Ако сакате се разбира. Се е до вашата лична амбиција.
